“Zegarmistrzowie” o których się nie mówi… Roger W. Riehl

“Zegarmistrzowie” o których się nie mówi… Roger W. Riehl

Od najmłodszych lat Riehl interesował się elektroniką i gadżetami. Udowodnił, że jest bardzo zdolny, kiedy nauczył się naprawiać telewizory w wieku 11 lat. W wieku 15 lat zaprojektował i zbudował automat do gry w pinball w swoim pokoju. Automat ten w 1950 r. zdobył nagrodę główną w dorocznym kongresie naukowym w North School w Herkimer, Nowy Jork.

Roger W. Riehl

W wieku 16 lat zaprojektował i zmontował elektroniczną tablicę wyników dla boiska do piłki nożnej, która została wykonana ze śmieci i wyrzuconych części, w tym stare elektryczne transformatory kolejowe, sześć puszek po zupie, silniki tłumika z systemów kontroli ciepła, drut z automatów na monety i karnisz. Ten wyczyn zdobył pierwszą nagrodę w konkursie fizyki Whitesboro Central School w 1952 r.

W wieku 18 lat Riehl napisał artykuł zatytułowany „Elektroniczna regulacja widma dźwiękowego”. Ten artykuł i jego demonstracja sprzętu obejmującego gramofon, mierniki elektryczne i lampy próżniowe zdobyły główną nagrodę w konkursie Chemia-Biologia-Fizyka w Whitesboro Central School w 1953 r.

Uczestniczył również (w 1952 i 1953 r.) w Państwowym Kongresie Naukowym sponsorowanym przez Stowarzyszenie Nauczycieli Nauki Stanu Nowy Jork dla przyszłych naukowców Ameryki.

W wieku dorosłym Riehl był inżynierem samoukiem. Swoje umiejętności elektroniczne i projektowe doskonalił w różnych firmach, zanim podjął osobiste wyzwanie związane z projektowaniem i konstruowaniem cyfrowego zegarka zasilanego energią słoneczną. Od 1954 do 1957 roku pracował jako mechanik telewizyjny i budował niestandardowe systemy hi-fi w rejonie Utica w stanie Nowy Jork. W 1958 roku przeniósł się do Cincinnati w stanie Ohio i pracował w branży urządzeń telewizyjnych kuzyna jako mechanik telewizyjny. W 1959 roku po raz pierwszy wpadł na pomysł cyfrowego zegarka zasilanego energią słoneczną po tym, jak zdał sobie sprawę, w jaki sposób urządzenia wojskowe wykorzystują układy scalone.

W 1960 roku pracował w Dayton Aviation Radio Equipment (DARE Electronics, Inc.) jako inżynier pracujący nad rozwojem 2-drożnego radia FM. Podczas pobytu w DARE latał na całym świecie jako członek załogi lotniczej testujący sprzęt nawigacyjny do zastosowań w siłach powietrznych i morskich. Uzyskał także licencję techniczną FCC drugiej klasy w 1960 r. W 1960 r. Założył firmę o nazwie Riehl Engineering, której siedziba mieściła się w jego domu.

To tutaj po raz pierwszy zaczął pracować nad swoim pomysłem na zaprojektowanie cyfrowego zegarka zasilanego energią słoneczną.

Zaprojektował też i wprowadził na rynek tranzystorowy układ zapłonowy o nazwie Spitfire. Urządzenie to przedłużało żywotność silnika samochodowego i zwiększało moc o 20%.

Od połowy do końca lat 60. badał wiele pomysłów związanych z urządzeniami wykorzystującymi energię słoneczną i projektował zegarek na rękę z elektronicznym wyświetlaczem cyfrowym, który działałby poprzez przechowywanie energii w ogniwie słonecznym.

Riehl Engineering istniał do końca 1964 roku. Następnie, w 1965 roku, otworzył Riehl Electronics Corporation (REC) w budynku przemysłowym w Troy, Ohio.

Firma ta wykonała i rozprowadziła różne produkty elektroniczne, w tym obrotomierz / miernik dwellów MagneTach oraz radiatory chłodnicze.

Jak już wspomniałem, Riehl pracował również nad koncepcją zegarka zasilanego energią słoneczną i wykonał różne prototypy (w okresie od 1968 do 1972 r.).

Prototypy i modele produkcyjne nie wyglądały jak tradycyjne zegarki na rękę (z wyjątkiem tego, że były noszone na nadgarstku), ponieważ miały wygląd „epoki kosmicznej”, co sprawiło, że koncepcja stała się jeszcze bardziej rewolucyjna.

Od 1969 do 1970 pracował jako inżynier elektronik w Hobart Manufacturing w Dayton, Ohio. To tutaj odegrał kluczową rolę w zaprojektowaniu pierwszej cyfrowej wagi ważącej produkty w delikatesach. Kontynuował pracę nad swoimi projektami i testami swojej cyfrowej koncepcji zegarków zasilanych energią słoneczną.

W 1970 roku wrócił na pełny etat do Riehl Electronics Corporation, aby zrealizować swoje marzenie o cyfrowym zegarze zasilanym energią słoneczną. W 1971 r. Riehl rozpoczął sprzedaż akcji w Riehl Electronics Corporation w celu sfinansowania projektu cyfrowego zegarka zasilanego energią słoneczną.

Od końca 1971 r. Do początku 1972 r. Riehl wykonał działający prototyp cyfrowego zegarka zasilanego energią słoneczną, który zawierał dwa suwakowe przełączniki sterujące na górze obudowy. Ten projekt suwaka przeszedł wszystkie intensywne testy wodoodporności i wkrótce był gotowy do wprowadzenia do sprzedaży publicznej.

W 1972 r. Riehl ukończył pierwszy gotowy do produkcji cyfrowy zegarek na rękę zasilany energią słoneczną, który zawierał układy CMOS według własnego projektu.

W 1974 r. Riehl dołączył do Ragen Semiconductor, Inc. w Whippany, New Jersey jako wiceprezes ds. Operacyjnych (dla produktu Synchronar Solar-Powered Wristwatch). Riehl został tam dyrektorem w 1975 r.

Od 1974 r. Kontynuował pracę w firmie Ragen Semiconductor w 1976 r.

Produkował i sprzedawał Synchronar, czyli PIERWSZY NA ŚWIECIE ZEGAREK ZASILANY ENERGIĄ SŁONECZNĄ.

Synchronar Watch

Pod koniec 1976 r. Ragen Semiconductor, Inc. zaprzestał działalności z powodu trwającego wówczas kryzysu kwarcowego.

Riehl zakupił wszystkie części i sprzęt związany z produkcją Synchronar i założył nową firmę w Whippany, NJ w 1977 r., Którą nazwał Riehl Time Corporation (RTC).

W dniu 29 września 1983 r. RTC złożyło wniosek o ogłoszenie upadłości Rozdziału… Pod koniec 1984 r. RTC całkowicie zaprzestał działalności.

Riehl był w stanie nabyć aktywa od RTC, a w 1985 roku założył nową firmę o nazwie Custom Circuits Corporation (CCC).

Kontynuował produkcję zegarka Synchronar w CCC, ale w bardzo ograniczonych ilościach. Oprócz pracy w CCC Riehl pracował jako konsultant techniczny w Machine Technology Inc. w Parsippany, NJ w latach 1986–1987. Jednym z jego osiągnięć w dziedzinie technologii maszyn był specjalny uchwyt równoważący, który zaprojektował w celu umożliwienia prawidłowego ustawienia w celu produkcji płytek elektronicznych.

Pomimo wielu problemów ekonomicznych, Riehl dawał sobie nowe wyzwania i rzucał je dla branży zegarków na rękę, kontynuując prace nad ulepszeniem projektu zegarka Synchronar aż do jego śmierci w 2005 roku.

Riehl odegrał kluczową rolę w wielu dodatkowych innowacjach w elektronicznym mierzeniu czasu związanych z zegarkami, w tym: inteligentnym programowaniu kalendarza, kalibracji kontrolowanej przez właściciela, automatycznym dostosowywaniu do oszczędności światła dziennego, automatycznej regulacji roku przestępnego, wieczystych kalendarzy i pierwszym cyfrowym zegarze elektronicznym LED, który jest wodoodporny głębokość 750 stóp.

Tekst, który przedstawiłem powstał na bazie Wikipedii

Ja tylko znalazłem tego gościa i postanowiłem podzielić się z Wami wiedzą, a poza tym w naszym języku jeszcze nikt o tym nie napisał.


Autor: Tomasz Pomorski

Udostępnij


Dodaj komentarz

avatar
  Subscribe  
Powiadom o